vrijdag 7 juli 2017

Hier een anokdote aan meesterdichter Joti 't Hooft



Eenhoorn

Here, zonder naam en zonder gezicht 
Zie vanuit den hoge 
Op uw droeve eenhoorn neer 
Die danig hunkert naar uw licht, 

Die sierlijk door de wouden dwaalt 
Maar bladeren geen voedsel vindt, 
die voor de poort der doden draalt, 
Allen bladeren op uw wind. 

Here, zonder handen zonder stem 
Snij de lichtlans van zijn voorhoofd 
En vang hem in uw stalen klem 
Voor de wereld hem de glans ontrooft, 

Lok hem langs de stapsteen sterven, 
Niet als anderen domweg gedoofd 
Maar rein, vrij van bederven 
Langs de kruisweg waar hij in gelooft. 


Jotie T'Hooft (1956-1977)

Uit: Junkieverdriet
Uitgever: Manteau, Brussel|Den Haag, 1976.



Junkieverdriet
Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet 
Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid 
Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet: 
Dat de mens een naald is zoekend naar een ader 
Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden.
Junkieverdriet, bass-toon van deze tijd
Waar de verschopte verschaalt in een dode hoek
Van het denkperspectief, in de paranoia
Van de kleine penis en de schizofrenie van schaamte.
In deze wereld mijn waansisteem werd liefde
Een misdrijf in het duister en reizen kruipen
Uit de schaduw der ouders naar de schaduw van de dood.
Verdrinken tijdens de armslag naar meer.
Licht van alle licht, licht
Dat niet dooft met de dagen en mijn geheugen
Voortdurend doorschijnt, licht licht
Dat niet zinkt in de stof het woord
Dat muis is knagend binnen klein bestek,
Licht dat bomen doorruist en water, licht
Dat leeft op de vloedlijn bij springtij,
Tussen afkick en hit, wit licht, witte hitte.
Jotie T' Hooft
uit: Junkieverdriet,
Manteau 1976